برو خدا را شکر کن
هنوز به خوابت نیامده است
اگر آمده بود مى دانستى
آمده است که بماند
و نامش را که هنوز زیبا نشده است
بى رحمانه بر پوست تمام درختان و
بخار پنجره ها بنویسد

این که قلبت این روزها
یک خط در میان مى زند
و حواست مثل پرنده اى نوبال
از این شاخه به آن شاخه مى پرد
آثار تبى زودگذر است.
طرف آفتاب مفتى گیرش آمده است
و دارد پوستش را برنزه مى کند
براى دستهاى ابرى آنسوى اقیانوس
دنیا کوچک تر از آن است
که گم شده اى را در آن یافته باشى
هیچ کس اینجا گم نمى شود
آدمها به همان خونسردى که آمده اند
چمدانشان را مى بندند
و ناپدید مى شوند
یکى در مه
یکى در غبار
یکى در باران
یکى در باد.
و بى رحم ترینشان در برف.
آنچه بر جا مى ماند
رد پایی است
و خاطره اى که هر از گاه
پس مى زند مثل نسیم سحر
پرده هاى اتاقت را.

این جعبه شکلات خوشبوى بلژیکى
و این شاخه گل سرخ را هم
مى توانى سر راهت با تبسمى
به یک جین دوى خیابانى بدهى
شاید یادش بیاورد
آخرین جشن تولدش را

          عباس صفارى 

ماه دستمال کاغذى نیست
که هر وقت گریه تان گرفت
در دسترس شما باشد.
یخ این حوضچه را هم
بى خود شکسته اید
آرام که شد
ماهى مرده اى شاید
بر سطح آن ظاهر شود

کسى نیست بپرسد
ماهى که این خیابان
بر پیراهن یخ زده بند رخت
و بر بشکه هاى خالى زباله بتابد
چه گلى
به سر شما خواهد زد

بروید کفش هاى کوه نوردى تان را به پا کنید
و تا جایى که مى توانید
بر لاشهء کبود این برف
که در پیاده رو افتاده است
لگد بزنید.
نه ماه در خواهد آمد
نه این لاشه آب خواهد شد..

   (( عباس صفاری )) / دوربین قدیمى و اشعار دیگر