و اوقات را معدوم خواهم ساخت ،
همچنانکه آب غسّال خانه ای را چرک ،
و خاکی را مزدود .
زندگیم را مفعول ،
و خدایان را برای لحظه ای مشغول خواهم ساخت .


سنگ تراش ، شروع می کند ، برای لقمه نانی .
و چه اهمیت دارد که حقیقت آنچه می نویسد چیست .
چه اهمیت دارد سال تولد اتفاقی که به پایان رسیده است .
گویی هیچ وقت نبوده است .
تمام لحظه های زندگی من ، تنها با یک عدد بر روی سنگ خلاصه می شود .
و فریادهای انزجار از درد زایمان مادرم ، تنها با نام پدر بر سنگ جای می گیرد .

من از آنچه بودم ، جدا شدم .
نام من چیز دیگری است .
قطعه چند و بلوک چند ، نام من است .
تنها خود می توانم مراقب خود باشم .
گودالم را دوست خواهم داشت .
و با موریانه هایم ، چند ساعتی را بازی خواهم کرد .
و اگر صدایی لرزان بر قبر من حمدی خواند ،
به او خواهم خندید . تا حدّ مرگ .

چند روز است که دیوانه دیوانه ام  ..
عین قاطری که حجم و وزن بار فردایش را میفهمد !!

ولی از خستگی بار دیروز هنوز کمر راست نکرده است ..

میدانم .. هیچوقت بارکش خوبی نخواهم شد  ..