اینان خادمان سرعت و حادثه‌اند؛

روایت‌سازان لحظه‌های بی‌حوصله در مکالمات کوتاه و اندرزگون.

 آنان سوژه‌های ملامت و تقبیح‌اند؛

نمود قانع‌کننده ی رویاهای سوخته و تعبیر کابوس‌های پیشگویان خودآزار؛

آن‌ها محصول بن‌بست‌های ساختاری‌اند ...

حفره‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای که همچون تب خالی ناخوشایند ؛

همچون یک واقعیت تروماتیک بر چهره زندگی نشسته اند !!

آن‌ها مسببان لذت‌های فوری و ارزان‌قیمت‌اند ...

هیچ تصویری روح یک لذت بورژوایی را به این شدت به نمایش نمی‌گذارد !!

کسی چه می‌داند شاید اگر امیل زولا می‌خواست دوباره ژرمینال را امروز بنویسد ...