آن روز صبح هنوز او نمرده بود و داشت توی اتاق‌ها قدم میزد
سرم درد می‌کرد و نمی‌توانستم او را درست ببینم
به کاغذ‌های روی میز نگاه کردم
"صد سال تنهایی و یک روز استراحت"
با حرکات زنانه و ظریفی پر از موهای طلائی و پیراهن زرد گل‌دار،
برایم توضیح داد که جایم آن‌جاست: روبه‌روی پنجره
و خودش از طناب دارش آویزان شد !!
پرسیدم : درد ندارد ؟
گفت : دیالوگ ها از فردا شروع می‌شود، امروز فقط می‌میریم ...